Met bange ogen keken de villagers uit naar wat er die avond gaat gebeuren, nog een minuut voor volle maan, zouden ze het overleven of niet?
"ORDIAN KOM NOU!" roept marjolein tegen haar liefje ordian "anders ga ik aleen water halen hoor!". "Ja schat, ik kom eraan..." riep Ordian terug. Maar marjolein was het echt zat en ging er toch maar aleen op uit. Toen ordian uiteindelijk naar beneden ging zag hij marjolein niet staan. "ze is vast al naar de waterput gegaan" dacht hij bij zichzelf. Fluitend liep hij naar de waterput, en zag daar tot zijn grootste schrik marjolein opengereten liggen. "NEEEEEEEEEEEEEEEEE... WAAROM JIJ MARJOLEIN WAAROM, ZONDER JOUW KAN IK NIET LEVEN

" Huilde Ordian. Hij keek om zich heen en zag ergens in de verte een steen liggen. Ordian nam de steen mee terug naar de put en sneed het touw van de put af, bond dit om de steen en vervolgens om zijn voet. Hij liet de steen in de put vallen en sprong er zelf achteraan. Je hoorde nog even geschreeuw: "Ik kom eraan liefje" gevolgd door een plons.
De volgende dag konden de villagers hun ogen niet geloven. Hét koppetlje van de village was verdwenen. Toen pchooligan vervolgens water wou halen kwam hij meteen weer teruggerend naar de village en riep: "MARJOLEIN IS VERMOORD!".
--
Zoals je uit dit verhaal kan ophalen waren Marjolein en Ordian de lovers (koppeltje). Aangezien de wolven Marjolein hebben Gelunched heeft Ordian zichzelf het leven afgenomen. Dit zijn dus weer 2 mensen minder voor de goodside...
--
Overigens, ik was eigenlijk vergeten dat de wolven de eerste nacht niet mogen lunchen, maar dit is toch maar een testpotje
