Speciaal voor mijn leraar Nederlands schrijf ik een boek, omdat hij binnenkort met pensioen gaat. Hier onder een klein stuk van het werk, vol met fouten nog. Deze worden nog verbetert hoor!
De kerkklokken luiden twaalf uur in het karakteristieke dorpje "˜Grandville"™. Rosette loopt van haar oude krakende trap af in haar oude, vervallen huis naar beneden. Het is donker en kil in de gang waarin ze uitkomt. Haar kat, genaamd Berend springt vlak voor haar neus weg en rent achter iets aan. "˜Waarschijnlijk een muis."™ denkt Rosette. Ze loopt door, naar een witgeschilderde deur waarvan de verf gebarsten is, in de deur zitten een paar kleine rode en groene glas-in-loodraampjes. Met de klink opent ze deur, ze staat nu in haar keuken. Een prachtige landbouwkeuken, het mooiste stukje van haar huis, waar ze ook de meeste tijd doorbrengt. De keuken heeft prachtige ramen waardoor ze recht naar buiten kan kijken. Ze woont aan een redelijk druk bezocht weggetje, maar achterhaar streken duizenden hectaren bos zich uit, waar Rosette wel eens een wandeling maakt om even tot rust te komen. Rosette buigt zich neervoren om in een van haar keukenkastjes een stuk brood te zoeken. Ieder kastje maakt ze voorzichtig open, maar ze vindt niks. "˜Op."™ komt ze tot de conclusie. Ze zal naar de bakker moeten vandaag, maar ze heeft geen geld meer. Sinds zij en haar oude man, Peter, gescheiden zijn zit ze in financiële problemen. Rosette werkt drie dagen per week bij een fietsenmaker. Maandelijks kan ze net alleen de vaste kosten betalen en wat te eten. Voor de rest leeft ze heel zuinig en verwend zichzelf nooit, géén luxe en dure producten en kleding. Alleen haar keuken, haar trots, haar passie. Voor de scheiding met haar ex-man wou ze heel graag beroepskok worden, ze waren zo gelukkig, alleen toen ze haar ex betrapte op vreemdgaan, toen was het snel over en uit. Dagen lang werd er geruzied en haar ex bleef maar verklaren dat er niks aan de hand was. Rosette geloofde hem niet, was er sprake van wantrouw? Daar is ze nooit achtergekomen. Ze geloofde in haar keuze die ze toen heeft gemaakt. Een van de belangrijkste keuzes die ze heeft gemaakt, zonder steun van iemand of iets. Géén God en géén familie. Haar familie spreekt ze bijna niet meer, zij wonen aan de andere kant van het land en zo blijft contact houden erg moeilijk.
Rosette besluit om maar eens een speurtocht te gaan houden op zoek naar geld in haar huis. Ze kijkt in haar slaapkamer, een kapot matras en wat fluwelen dekentjes op de grond. Ook kijkt ze in haar badkamer, een teil vol met koud water en een groen stuk zeep. Alle kastjes, deurtjes, laatjes worden opgetrokken, in alle gaten en hoekjes wordt gekeken. Maar helaas, er is geen enkele munt of biljet in huis om iets te kopen. Was ze maar een kat, dacht ze. Dan kon ze zich heel de dag lekker volproppen met haar eigen vangsten, een paar heerlijke vette muizen of een sappige duif, waar het bloed uitvloeit bij een eerste stevige hap. Miauw. Rosette besluit maar om de stress te verminderen een wandeling te gaan maken door het bos. Het bos waar ze vaker komt als ze het eigenlijk eventjes niet meer ziet zitten. Aangezien het redelijk warm buiten is, trekt ze alleen haar teenslippers aan.
Wanneer ze de deur dicht slaat van haar huis en het slot dichtdraait, ziet ze voor haar ineens een begrafenisstoet aankomen. Deze ziet ze wel vaker, aangezien de kerk pal, ongeveer op zo"™n tweehonderd meter vanaf haar huis staat. Het is een klassieke kerk, alleen Rosette heeft er niks mee. Ze gelooft niet in God. Ze is niet gelovig en wil ook absoluut niks te maken hebben met die geitenwollenkousenmensen. Ze vindt een geloof belachelijk. Waarom zijn er zoveel problemen op de wereld als er toch een goede God is, vraagt ze zich af. Waarom zou je wekelijks of dagelijks bidden voor iemand die toch niet bestaat. Het is gewoon een verbeeldeins van de mens. Die mensen bidden altijd, maar als zij of een familielid in de problemen zitten, worden ze ook niet door Hem geholpen. Je kunt beter maar niet geloven, want dan stelt Hij je ook nooit teleur, is de mening van Rosette. Rosette loopt zich best een beetje op te winden hierover terwijl ze wandelt richting de poort van haar stuk grond. De begrafenisstoet loopt nu voorbij haar huis. De mensen zijn stil en lopen maar te huilen. Een klein meisje, met blonde haren en een grote rode strik in haar haar loopt met een kapotte teddybeer mee. Toch schrikt Rosette een fractie, aangezien ze zichzelf hierin herkent bij de begrafenis van haar oude oom Hendrick, toen ze nog klein was. Rosette loopt zich echter mateloos te irriteren aan de lengte van de stoet en besluit, hoe respectloos het ook is, de poort open te slaan en dwars door de menigte te lopen. De mensen die meelopen kijken haar verbaast en een tikkeltje woedend aan. Een oude man die met een kruk loopt, in een keurig net zwart pak, kijkt haar doordringend aan. "˜Moet je wat?"™ vraagt Rosette bot. De oude man schrikt en een paar van de volwassen kijken verbaast en boos om. "˜Sst."™ fluisteren ze. Rosette besluit maar om niet te terug te reageren en loopt stevig door.
De kerkklokken luiden twaalf uur in het karakteristieke dorpje "˜Grandville"™. Rosette loopt van haar oude krakende trap af in haar oude, vervallen huis naar beneden. Het is donker en kil in de gang waarin ze uitkomt. Haar kat, genaamd Berend springt vlak voor haar neus weg en rent achter iets aan. "˜Waarschijnlijk een muis."™ denkt Rosette. Ze loopt door, naar een witgeschilderde deur waarvan de verf gebarsten is, in de deur zitten een paar kleine rode en groene glas-in-loodraampjes. Met de klink opent ze deur, ze staat nu in haar keuken. Een prachtige landbouwkeuken, het mooiste stukje van haar huis, waar ze ook de meeste tijd doorbrengt. De keuken heeft prachtige ramen waardoor ze recht naar buiten kan kijken. Ze woont aan een redelijk druk bezocht weggetje, maar achterhaar streken duizenden hectaren bos zich uit, waar Rosette wel eens een wandeling maakt om even tot rust te komen. Rosette buigt zich neervoren om in een van haar keukenkastjes een stuk brood te zoeken. Ieder kastje maakt ze voorzichtig open, maar ze vindt niks. "˜Op."™ komt ze tot de conclusie. Ze zal naar de bakker moeten vandaag, maar ze heeft geen geld meer. Sinds zij en haar oude man, Peter, gescheiden zijn zit ze in financiële problemen. Rosette werkt drie dagen per week bij een fietsenmaker. Maandelijks kan ze net alleen de vaste kosten betalen en wat te eten. Voor de rest leeft ze heel zuinig en verwend zichzelf nooit, géén luxe en dure producten en kleding. Alleen haar keuken, haar trots, haar passie. Voor de scheiding met haar ex-man wou ze heel graag beroepskok worden, ze waren zo gelukkig, alleen toen ze haar ex betrapte op vreemdgaan, toen was het snel over en uit. Dagen lang werd er geruzied en haar ex bleef maar verklaren dat er niks aan de hand was. Rosette geloofde hem niet, was er sprake van wantrouw? Daar is ze nooit achtergekomen. Ze geloofde in haar keuze die ze toen heeft gemaakt. Een van de belangrijkste keuzes die ze heeft gemaakt, zonder steun van iemand of iets. Géén God en géén familie. Haar familie spreekt ze bijna niet meer, zij wonen aan de andere kant van het land en zo blijft contact houden erg moeilijk.
Rosette besluit om maar eens een speurtocht te gaan houden op zoek naar geld in haar huis. Ze kijkt in haar slaapkamer, een kapot matras en wat fluwelen dekentjes op de grond. Ook kijkt ze in haar badkamer, een teil vol met koud water en een groen stuk zeep. Alle kastjes, deurtjes, laatjes worden opgetrokken, in alle gaten en hoekjes wordt gekeken. Maar helaas, er is geen enkele munt of biljet in huis om iets te kopen. Was ze maar een kat, dacht ze. Dan kon ze zich heel de dag lekker volproppen met haar eigen vangsten, een paar heerlijke vette muizen of een sappige duif, waar het bloed uitvloeit bij een eerste stevige hap. Miauw. Rosette besluit maar om de stress te verminderen een wandeling te gaan maken door het bos. Het bos waar ze vaker komt als ze het eigenlijk eventjes niet meer ziet zitten. Aangezien het redelijk warm buiten is, trekt ze alleen haar teenslippers aan.
Wanneer ze de deur dicht slaat van haar huis en het slot dichtdraait, ziet ze voor haar ineens een begrafenisstoet aankomen. Deze ziet ze wel vaker, aangezien de kerk pal, ongeveer op zo"™n tweehonderd meter vanaf haar huis staat. Het is een klassieke kerk, alleen Rosette heeft er niks mee. Ze gelooft niet in God. Ze is niet gelovig en wil ook absoluut niks te maken hebben met die geitenwollenkousenmensen. Ze vindt een geloof belachelijk. Waarom zijn er zoveel problemen op de wereld als er toch een goede God is, vraagt ze zich af. Waarom zou je wekelijks of dagelijks bidden voor iemand die toch niet bestaat. Het is gewoon een verbeeldeins van de mens. Die mensen bidden altijd, maar als zij of een familielid in de problemen zitten, worden ze ook niet door Hem geholpen. Je kunt beter maar niet geloven, want dan stelt Hij je ook nooit teleur, is de mening van Rosette. Rosette loopt zich best een beetje op te winden hierover terwijl ze wandelt richting de poort van haar stuk grond. De begrafenisstoet loopt nu voorbij haar huis. De mensen zijn stil en lopen maar te huilen. Een klein meisje, met blonde haren en een grote rode strik in haar haar loopt met een kapotte teddybeer mee. Toch schrikt Rosette een fractie, aangezien ze zichzelf hierin herkent bij de begrafenis van haar oude oom Hendrick, toen ze nog klein was. Rosette loopt zich echter mateloos te irriteren aan de lengte van de stoet en besluit, hoe respectloos het ook is, de poort open te slaan en dwars door de menigte te lopen. De mensen die meelopen kijken haar verbaast en een tikkeltje woedend aan. Een oude man die met een kruk loopt, in een keurig net zwart pak, kijkt haar doordringend aan. "˜Moet je wat?"™ vraagt Rosette bot. De oude man schrikt en een paar van de volwassen kijken verbaast en boos om. "˜Sst."™ fluisteren ze. Rosette besluit maar om niet te terug te reageren en loopt stevig door.
!